Εισαγωγή
Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, όπως διατυπώνεται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1948, άρθρο 26) και στη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού (1989, άρθρο28-29), η εκπαίδευση αποτελεί δικαίωμα όλων των ανθρώπων και ιδιαίτερα των παιδιών. Η θέση αυτή θεμελιώνεται στην πεποίθηση ότι αν τα παιδιά λάβουν τη βασική πρωτοβάθμια εκπαίδευση έχουν περισσότερες πιθανότητες στην απόκτηση εγγραμματοσύνης, αλλά κυρίως, των βασικών εκείνων δεξιοτήτων που είναι απαραίτητες για την εξασφάλιση εργασίας, για τη συμμετοχή τους ως ενεργά μέλη σε μια ειρηνική κοινότητα και στην απόκτηση μιας ζωής που θα τους δίνει ικανοποίηση (Lee, 2013). Ταυτόχρονα, εκτός από δικαίωμα, η εκπαίδευση αποτελεί και ένα αναγκαίο μέσο συνειδητοποίησης και των άλλων δικαιωμάτων του ανθρώπου. Στο σύνολο σχεδόν των κειμένων διεθνούς εμβέλειας που αναφέρονται στο δικαίωμα των ανθρώπων στην εκπαίδευση, εκφράζεται η συναίνεση ότι «η εκπαίδευση πρέπει να οδηγεί στην ολόπλευρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και της έννοιας της αξιοπρέπειας, να ενδυναμώνει το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες» (General Assembly, resolution 217 A). Τους σκοπούς αυτούς έρχεται να υπηρετήσει η Παιδεία στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που έχει εννοιολογικό της πυρήνα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια: την αναγνώριση, την εκπλήρωση, και την οικουμενικότητά της (Reardon, 1997).
Reardon, B. (1997). “Human Rights as Education for Peace” in Human Rights Education for the Twenty-First Century (Andreopoulos, G. & Claude, R.P eds). Philadelphia: University of Pennsylvania Press
Lee, S. (2013). Education as a Human Right in the 21st Century. Democracy and Education, vol. 21, No 1
United Nations General Assembly (1949). Universal Declaration of Human Rights. Resolution 217-A (III) of December 1948